24 Şubat 2017 Cuma

Gözden Irak Olunca




Hayatımı 3 evreye ayıracak olsam. Orta okul, lise ve üniversite olarak ayırırdım.


Orta okul en çok özlem duyduğum zamandır. Öğretmenler tıpkı bir anne baba gibi sevecen, arkadaşlar kurnazlık ne bilmez. Okulun bahçesi kocaman cirit atıyoruz, gölgesinde soluklanıyoruz. O zaman bahçe orman.
Şimdilerde çevre düzenlemesi diye 3 5 ağaç bıraktılar!

O zamanlar samimi olduğum, birbirimizin dibinden ayrılmadığımız 3 arkadaşım vardı. Öğretmenler bile dostluğumuza hayret ediyor.Düzen tertip deseniz mükemmel. Birbirimizi tamamlıyoruz. Su sızmaz. Sınıfın geri kalanıyla açık iletişim kuran içimizden bir benim. 
Sonra ne mi oldu? 
Orta okul bittikten sonra bir süre sonra birbirimizi arayıp sormadık. Benim ve onlar arasında şehirler vardı artık. Tatilde görüşmeler meşguliyet açısından ne mümkün.(!)

Biriyle liseden mezun olduğum sene tekrar iletişim kurduk. Samimiyetsizlik göz doldurur. Soğukluktan söz etmek istemiyorum. Diğer ikisinin ne yaptığından haberim bile yok. Ulaşmaya çalıştım ama nafile.

Yine lise yıllarımdaki dostluklarım da bu kadar acımasız olmamasına rağmen hemen hemen aynı şekilde sonuçlandı. Bu yazıyı yazmama sebep olanda bu. İnsanlar çabuk mu unutuyor? Dost bulmak çok mu kolay da biz böyle heba ediyoruz birbirimizi. 
Tamamen acımasızlık. 
Cevapsız kalan mesajlar, aramalar kıymet bilmezliğin göstergesi. Aradım kırıldığımı dile getirdim. Onlarda aynı şeyden muzdarip. Savunma olarak yeni arkadaşların var bahanesini kullanmak moda oldu sanırım. Elbette yeni tanıştığımız insanlar olacak. Farklı şehirlerdeyiz kendi hayatlarımızla alakadarız. 
Bir söz var " Gözden ırak olan olan gönülden de ırak olur." diye. İstisnalar mutlaka vardır.
Benim hayatımda o istisnalara yer olmadı. Sevdiklerimizden ayrılmak zorunda olma mecburiyetimiz bizi bu hallere getirdi.
İnsanları unutmak anıları unutmaktan daha kolay.
Buradan da anlaşılıyor ki yaşadığımız anlar çok önemli. Onlar bir daha asla geri gelmeyecek. Her şey unutulacak. Özlem duyduğumuz geçmiş silik anılarıyla hatırlanacak.
 Ama asla gelmeyecek.  

Karamsar yazım için şimdiden özür diliyorum..
Güzel günler olsun sevdiklerimizle.




6 yorum:

  1. İyi arkadaşlar edinmek öyle kolay olmuyor. Özellikle de üniversitede.evet anılar geri gelmyior bazı yaşananları geri alamıyoruz. Karamsarlık dolu olsun olmasın gayet gerçekleri yabsıtan hoş bir yazı olmuş ellerine sağlık :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Birbirimizin kıymetini bilmek dileğiyle..

      Teşekkür ederim. :)

      Sil
  2. Benim de rahatsız olduğum konuşardan birisi orta okul arkadaşlarımla aman aman bir samimiyetim olmadı varsa da hatırlamıyorum ama lise arkadaşlarımla tamamen kopruk bu da insanı çok üzüyor. Lise yıllarında birbirimizin dibinden ayrılmazdık farklı şehirlerde olanları anlamaya çalışsam da aynı şehirdeki arkadaşımla uzun süredir görüşmememize anlam veremiyorum :( gerçekten gözden uzak olanlar gönülden çok ıraklarmış 🙄

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Beni de çok üzüyor.
      Merak ediyorum nereye kadar devam edecek böyle diye. :)

      Sil
  3. Bəlkə də hər şeyin və hər kəsin fani olduğunu göstərir Rəbbim bununla bizə. Dünya özü fani olunca sakinlərindən nə gözləməli?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne kadar güzel demişsiniz! Bu açıdan düşünmemiştim hiç. :)

      Sil

Fikrinizi belirttiğiniz için teşekkürler!

Sevgilerimle.